29, మార్చి 2016, మంగళవారం

మాకియవెల్లి-ద ప్రిన్స్: 18 వ అధ్యాయం






రాజు - రాజ్యం



అధ్యాయం -18  

రాజులు విశ్వసనీయులుగా ఎలా ఉండాలి






(Unedited)


గమనిక: మాకియవెల్లి రచనలన్నింటిలోకెల్లా ఈ అధ్యాయమే తీవ్ర వ్యతిరేకతను చవిచూసింది.

ఒక రాజు విశ్వసనీయుడుగా ఉండటం, అలాగే మోసంతో కాక నిజాయితీతో మనుగడ సాగించడం అనేది ఎంతో ప్రశంసనీయమైన విషయం అని అందరూ అంగీకరిస్తారు. కానీ మన అనుభవం ఏమిటంటే గొప్ప పనులు చేసిన రాజులు తమ మాటను అంతగా నిలుపుకోలేదు. అలాగే వారు తమ జిత్తులమారితనంతో మనుషులను ఏమార్చేవారుగా పేరుపొంది, చివరికి నిజాయితీగా వ్యవహరించే వారిని సైతం అధిగమింఛారు. అధికార పోరాటానికి (contesting or contending)  రెండు మార్గాలున్నాయనే విషయాన్ని నీవు తెలుసుకోవాలి. ఒకటి న్యాయబద్దమైనది, మరొకటి బలప్రయోగంద్వారా చేసేది. మొదటి పద్దతి మనుషులకు తగినటువంటిది, రెండవ పద్దతి పశువులకు తగినటువంటిది. ఐతే మొదటిది తరచుగా సరిపోదు కనుక రెండవదాని మీద ఆధారపడవలసిన అవసరం వస్తుంది. కనుక ఒక రాజు తనలోని మనిషిని, అలాగే పశువును రెంటినీ ఉపయోగించడాన్ని అర్థం చేసుకొని ఉండాలి. ప్రాచీన రచయితలు రాజులకు ఈ విషయాన్ని ప్రతీకాత్మకం గా బోధించారు. ‘అచెల్లిస్ మరియు ప్రాచీనకాలానికి చెందిన అనేకమంది ఇతర రాజులు పెంపకం కొరకు సగం మనిషి సగం గుఱ్ఱంగా ఉండే (Centaur) చిరాన్ కు అప్పగించబడ్డారు. చిరాన్ వారిని తన క్రమశిక్షణలో పెంచి పెద్దచేశాడు’ అని వారు వర్ణించారు. దీని ఏకైక అర్థం ఏమిటంటే వారు తమ గురువుగా సగం పశువు, సగం మనిషిగా ఉన్న వానిని కలిగి ఉన్నారు కనుక ఒక రాజుకు ఆ రెండు స్వభావాలను ప్రదర్శించడం ఎలాగో తెలియడం అవసరం, అలాగే ఆ రెంటిలో ఒకటి లేకుండా మరోటి స్థిరత్వాన్ని కలిగి ఉండదు అని. అయితే ఒక రాజుకు పశుస్వభావాన్ని వివేకవంతంగా ఎలా ఉపయోగించాలో తెలిసి ఉండాలి కనుక అతడు పశువులలో నక్కను మరియు సింహాన్ని రెండింటినీ ఎంపిక చేసుకోవాలి. ఎందుకంటే సింహం ఉచ్చుల బారినుండి తనను తాను రక్షించుకోలేదు, అలాగే నక్క తోడేళ్ళ బారినుండి తనను తాను రక్షించుకోలేదు. కనుక తోడేళ్ళను హడలగొట్టడానికి సింహంగానూ, ఉచ్చులను కనిపెట్టడానికి నక్కగానూ ఉండటం అవసరం. కేవలం సింహాలుగానే ఉండదలచినవారు దీనిని అర్థం చేసుకోలేరు. కనుక వివేకవంతుడైన రాజు –మాట నిలుపుకున్న పక్షంలో అది తనకు నష్టదాయకంగా పరిణమించేటపుడు, అలాగే మాట ఇవ్వడానికి దారితీసిన కారణాలు కనుమరుగైపోయినపుడు మాట నిలుపుకోలేడు; నిలుపుకోకూడదు. మనుషులందరూ మంచివారైనట్లైతే ఇది మంచి సలహా అవబోదు. కానీ వారు చెడ్డవారు అవడం వలన మరియు వారు నీకిచ్చిన మాట నిలుపుకోరు గనుక బదులుగా నీవు కూడా వారికిచ్చిన మాట నిలుపుకోవలసిన అవసరం లేదు. ఈ విధంగా ఆడి తప్పడాన్ని సమర్థించుకోవడానికి ఆమోదయోగ్యంగా కనిపించే కారణాలకొరకు ఒకరాజుకు ఎప్పుడూ కొరత ఉండదు. ఈ విషయానికి సంబంధించి –రాజులలో విశ్వసనీయత లోపించడం ద్వారా ఎన్ని ఒప్పందాలు అమలుకాలేదో, ఎన్ని ఇచ్చిన మాటలు కట్టుబాటుకు నోచుకోలేదో చూపించే, మరియు నక్క స్వభావాన్ని ఎలా ఉపయోగించాలో బాగా తెలిసినవాడు ఎక్కువగా విజయాన్ని పొందాడని చూపించే– ఆధునికమైన ఉదాహరణలను అంతులేకుండా ఇవ్వవచ్చు.

ఐతే ఈ స్వభావానికి మంచి ముసుగు ఎలా వేయాలో తెలియడం అవసరం. అంతేకాకుండా తన ఆలోచనలను దాచిఉంచడంలో, పైకి వాటికి భిన్నంగా కనిపించేటట్లుగా నటించడంలో నైపుణ్యాన్ని కలిగి ఉండాలి. మనుషులు ఎంత అమాయకులు మరియు వారు వర్తమాన అవసరాల చేత ఎంతగా ప్రభావితమై ఉంటారు అంటే మోసం చేయాలనుకునే వాడికి మోసపోయేవాడు ఎవడో ఒకడు ఎల్లప్పుడూ లభిస్తూనే ఉంటాడు. ఇటీవలి కాలపు ఒక ఉదాహరణను నేను చెప్పకుండా వదిలేయలేను. 6వ అలెగ్జాండర్ మనుషులను మోసం చేయడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు, మరోవిధంగా చేయాలనే ఆలోచన కూడా అతనెప్పుడూ చేయలేదు. అలాగే మోసపోయేవారు అతడికి ఎల్లవేళలా లభించారు. ఇతని కన్నా గొప్పదైన సామర్థ్యంతో ఒక విషయాన్ని నొక్కి వక్కాణించినవాడు, లేక ఒక విషయాన్ని ప్రమాణపూర్వకమైన వాగ్దానాలతో స్థిరంగా చెప్పికూడా దానిని తక్కువగా ఆచరించినవాడు ఎప్పుడూ లేడు. అయినప్పటికీ అతడి యొక్క మోసాలు ఎల్లవేళలా అతడి ఆకాంక్షలకు అనుగుణంగానే విజయవంతమయ్యాయి. ఎందుకంటే మానవజాతిలోని ఈ పార్శ్వాన్ని అతడు బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు.

కనుక ఒక రాజు నేను పైన వరుసగా పేర్కొన్న మంచి లక్షణాలన్నింటినీ కలిగి ఉండవలసిన అవసరం లేదు. ఐతే వాటిని కలిగి ఉన్నట్లుగా కనబడటం మాత్రం చాలా అవసరం. వాటిని కలిగి ఉండటం మరియు ఎల్లప్పుడూ వాటిని ఆచరించడం హానికరం; వాటిని కలిగి ఉన్నట్లుగా కనబడటం ఉపయోగకరం అని సైతం చెప్పడానికి నేను సాహసిస్తునాను. దయగా, విశ్వసనీయంగా, మానవీయంగా, మతపరంగా, నిజాయితీగా కనబడటం మంచిది, నిజంగా అలా ఉన్నా కూడా మంచిదే. అయితే, నీ మనస్సు ఎలాంటి సమతుల్యతతో ఉండాలంటే ఒకవేళ అలా ఉండకూడని అవసరం కలిగినట్లైతే వాటికి విరుద్ధంగా మారడం ఎలానో తెలిసి ఉండాలి, ఆప్రకారంగా మారగలగాలి.

రాజ్యాన్ని నిలుపుకోవడానికి విశ్వసనీయతకు, స్నేహానికి, మానవత్వానికి, మతానికి విరుద్ధంగా పని చేయకతప్పని పరిస్థితి తరచుగా తలయెత్తడం వల్ల, మనుషులు మంచివారుగా పరిగణింపబడటానికి దారితీసే వాటన్నింటినీ ఒక రాజు, మరిముఖ్యంగా ఒక కొత్త రాజు (New Prince) ఆచరించలేడని నీవు అర్థం చేసుకోవాలి. కనుక విధి యొక్క మలుపులు, మార్పుల వత్తిడికి అనుగుణంగా మారడానికి సంసిద్ధంగా ఉన్న మనసును కలిగి ఉండటం అతడికి అవసరం. అయినప్పటికీ, నేను ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా సాధ్యమైనంతవరకు అతడు సన్మార్గం నుండి తప్పుకోకూడదు. కానీ తప్పనిసరైతే మాత్రం దుర్మార్గాన్ని ఎలా అనుసరించాలో అతడికి తెలిసి ఉండాలి.

ఈ కారణంగా ఒక రాజు  పైన పేర్కొన్న ఐదు లక్షణాలతో నిండిలేనిది ఏదీకూడా తన పెదవుల నుండి ఎన్నడూ జారకుండా జాగ్రత్త తీసుకోవాలి. దానిమూలంగా అతడు చూడటానికి, వినడానికి దయ, విశ్వాసం, నిజాయితీ, మానవత, మరియు మతం అన్నింటికీ మూర్తీభవించిన రూపంగా అనిపిస్తాడు. కలిగి ఉన్నట్లు కనిపించడానికి ఆఖరి లక్షణంకన్నా ఎక్కువ అవసరమైనది ఏదీలేదు. ఎందుకంటే మనుషులు సాధారణంగా చేతి కన్నా కూడా కంటి ద్వారానే ఎక్కువగా ఒక అభిప్రాయానికి వస్తారు. ఎందుకంటే నిన్ను చూడటం అనేది అందరికీ సంబంధించినది, నీతో పరిచయం అనేది కొద్దిమందికి సంబందించినది. నీవు ఎలా కనిపిస్తావో దానినే ప్రతి ఒకరూ చూస్తారు. కానీ నీవు ఏమిటన్నది నిజంగా కొద్దిమందే తెలుసుకుంటారు. అంతేకాక ఆ కొద్దిమంది రాజ్యం యొక్క సర్వోన్నతాధికారపు పరిరక్షణలో ఉన్న ఎక్కువమంది యొక్క అభిప్రాయాన్ని వ్యతిరేకించేంత ధైర్యం చేయరు. మనుషులందరి యొక్క చేతల విషయంలో, —మరిముఖ్యంగా సవాలు చేయడం వివేకం అనిపించుకోని రాజుల యొక్క చేతల విషయంలో— ఎవరైనా సరే వాటి ఫలితాన్ని బట్టే మంచోచెడో నిర్ణయిస్తారు.

ఈ కారణం మూలంగా, ఒక రాజు తన రాజ్యాన్ని జయించిన మరియు దానిని నిలుపుకున్న గౌరవాన్ని పొందగలిగితే, అతడనుసరించిన మార్గం ఎల్లప్పుడూ సరియైనదిగానే పరిగణింపబడుతుంది. అతడు ప్రతిఒకరి చేతా ప్రశంసించబడతాడు. ఎందుకంటే సామాన్య ప్రజలు ఒక విషయం ఎలా కనిపిస్తున్నది, దాని నుండి ఏమి వస్తున్నది అన్న దానికే ఎల్లప్పుడూ ఆకర్షితులవుతారు. మరి ఈ ప్రపంచంలో సామాన్య ప్రజలు మాత్రమే ఉన్నారు. అక్కడ కొద్దిమందికి (The Few) మాత్రమే స్థానం దొరుకుతుంది. జన బాహుళ్యానికి (The Many) ఆధారపడే చోటే ఉండదు.


నేటి కాలంలోని ఒక రాజు—పేరు వెల్లడించడం అంత మంచిది కాదు—ఎప్పుడూ శాంతి మరియు విశ్వాసం గురించి తప్ప మరేమీ మాట్లాడడు. కానీ ఆ రెంటికీ అతడు పూర్తి వ్యతిరేకి. ఒకవేళ అతడు ఆ రెంటిలో ఏ ఒక్కదానిని ఆచరించినాకూడా అతడు అనేక పర్యాయాలు తన ప్రఖ్యాతిని, రాజ్యాన్ని  కోల్పోయి ఉండేవాడు. 





మాకియవెల్లి-ద ప్రిన్స్: 17 వ అధ్యాయం






రాజు - రాజ్యం



అధ్యాయం - 17  

కౄరత్వం మరియు దయాగుణం గురించి;
 ప్రేమించబడటం, భయపెట్టడం – రెంటిలో ఏది ఉత్తమం






(Unedited)

ఇప్పుడు పైన తెలిపిన గుణగణాలలో మిగతావాటికి వస్తూ నేనేం చెబుతానంటే ప్రతి ఒక రాజు తను కౄరుడుగా కాక దయార్ద్ర హృదయుడుగా భావించబడేటట్లు కోరుకోవాలి. అయినప్పటికీ అతడు తన దయాగుణాన్ని దుర్వినియోగం చేయకుండా జాగ్రత్త తీసుకోవాలి. సీజర్ బోర్గియా కౄరుడుగా ముద్రపడినవాడు. అయినప్పటికీ అతని కౄరత్వమే రొమాగ్నాను తిరిగి సాధించి, దానిని సమైక్యపరచి, దానిలో శాంతిని, విధేయతను పునరుద్ధరించింది. ఈ విషయాన్ని సరిగా ఆలోచించినట్లైతే, కౄరులుగా పేరుపొందకుండా ఉండటానికి పిస్తోయియా వినాశనాన్ని అనుమతించిన ఫ్లోరెన్స్ ప్రజల కన్నా ఇతడు ఎక్కువ దయార్ద్రహృదయుడుగా కనిపిస్తాడు. కనుక ఒక రాజు తన అనుచరులను (subjects) సమైక్యతతోనూ, విధేయతతోనూ ఉంచినంతవరకు ‘కౄరుడు’ అనే నింద గురించి ఆలోచించాల్సిన పనిలేదు. ఎందుకంటే మితిమీరిన దయద్వారా –దోపిడీలు, హత్యలు జరిగేవిధంగా– కల్లోలం చెలరేగటానికి అవకాశాన్నిచ్చే వారికంటే, హెచ్చరిక కోసం చేసే కొద్ది చర్యలతో ఇతడు ఎక్కువ దయను ప్రదర్శిస్తాడు. ఎందుకంటే అవి మొత్తం దేశాన్ని బాధిస్తే,  రాజు అమలు చేసే ఈ మరణశిక్షలు కొద్దిమంది వ్యక్తులనే బాధిస్తాయి.

కొత్త రాజ్యాలు ప్రమాదాల మయంగా ఉంటాయి కనుక రాజులందరిలోకెల్లా ఒక కొత్తరాజుకు కౄరత్వపు నిందకు గురికాకుండా ఉండటం అసాధ్యం. కనుకనే వర్జిల్ డిడో నోటి ద్వారా ఇలా చెబుతూ, ఆమె పరిపాలన కొత్తదన్న కారణంగా ఆ పరిపాలన యొక్క అమానవీయతను సమర్ధించాడు:

(వర్జిల్: ప్రాచీన రోమన్ కవి ;  డిడో: వర్జిల్ కావ్యం Aeneid లోని ఒక పాత్ర ,కార్తేజ్ రాణి)

“దయలేని విధి, నా పరిపాలనలోని కొత్తదనం
ఒక విశాల భూభాగాన్ని కాపాడటానికి ఆ విధంగా వత్తిడి చేశాయి”

అయినప్పటికీ అతడు విశ్వసించడంలో, పనిచేయడంలో నెమ్మదిగా ఉండాలి. భయాన్ని తానే ముందుగా వెల్లడిచేయకూడదు: అతి విశ్వాసం వలన అజాగ్రత్తపరుడవని విధంగా, అలానే అతిగా ఉండే అపనమ్మకం వలన భరించలేని వ్యక్తిగా మారని విధంగా తగుమాత్రపు రీతిలో యోచనతో, మానవత్వంతో ముందడుగు వేయాలి.

ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న తలయెత్తుతుంది:

భయం కన్నా ప్రేమను కలుగజేయటం ఉత్తమమా? లేక ప్రేమ కన్నా భయం కలుగజేయడం ఉత్తమమా? ‘ఎవరైనా సరే రెంటినీ కలుగజేసే విధంగా ఉండాలని కోరుకోవాలి’ ఆనేది దీనికి సమాధానం అయి ఉండవచ్చు. ఐతే ఒకే మనిషిలో రెంటినీ కలిపి ఉంచటం అనేది కష్టం కనుక ఈ రెంటిలో ఏదో ఒకదానిని వదులుకోక తప్పనప్పుడు, ప్రేమను కలుగ జేయడం కన్నా భయాన్ని కలుగజేయడమే చాలా సురక్షితం. ఎందుకంటే మనుషుల గురించి సాధారణంగా ఇలా చెప్పబడుతుంది. వారు కృతజ్ఞతలేని వారు చంచలురు, మోసగాళ్ళు, పిరికివారు, దురాశాపరులు. అంతేకాక నీవు వారికి మేలు చేకూర్చే స్థితిలో ఉన్నంతకాలం వారు మొత్తంగా నీకే అంకితమై ఉంటారు. ముందుచెప్పినట్లుగా వారు వారి రక్తాన్ని, సంపదను, జీవితాన్ని, వారి సంతానాన్ని కూడా –నిజంగా ఇచ్చే అవసరం రానంతకాలం—నీకు ఇవ్వజూపుతారు. అయితే ఆ అవసరం రాగానే వారు నీకు వ్యతిరేకంగా మారిపోతారు. పూర్తిగా వారి మాటల మీదే ఆధారపడి, మిగతా జాగ్రత్తలన్నింటినీ నిర్లక్ష్యం చేసిన రాజు వినాశనాన్ని కొని తెచ్చుకుంటాడు. ఎందుకంటే నడవడికలోని గొప్పదనం మరియు ఉదాత్తతలద్వారా కాకుండా ధనం చెల్లించి పొందిన స్నేహాలు, –నిజానికి అవి మనకు ప్రతిఫలం ఇవ్వవలసి ఉన్నాకూడా– సురక్షితమైనవి కావు, అవసరమైన సమయంలో ఆధారపడదగినవి కావు. అంతేకాక మనుషులు భయాన్ని కలుగజేసే వ్యక్తికన్నా ప్రేమను కలుగజేసే వ్యక్తికి ఆగ్రహం తెప్పించడంలో తక్కువ జాగ్రత్త వహిస్తారు. ఎందుకంటే ప్రేమ అనేది విధాయకత (obligation) అనే బంధనం ద్వారా నిలిపి ఉంచబడటంతో మనుషుల యొక్క అల్పత్వం మూలంగా, వారి స్వప్రయోజనాల కొరకు ఆ బంధనం అవసరమైనప్పుడల్లా తెంపివేయబడుతుంది. ఐతే భయం అనేది శిక్షాభీతి ద్వారా బంధింపబడి ఉంటుంది. అది ఎన్నడూ తెగిపోదు.

అయినప్పటికీ ఒక రాజు ఏ విధంగా భయాన్ని కలుగజేయవలెనంటే, ఒక వేళ అతడు ప్రేమను పొందలేని పక్షంలో, కనీసం ద్వేషానికి గురికాకుండా అయినా ఉండాలి. తన పౌరుల, అనుచరుల ఆస్తుల నుండి మరియు వారి స్త్రీలనుండి దూరంగా ఉన్నంతకాలం ద్వేషానికి గురికాకుండా భయాన్ని కలుగజేయటంలో అతడు చక్కగా కృతకృత్యుడవుతాడు. ఎవరికైనా మరణ శిక్ష వేయవలసిన అవసరం అతడికి కలిగినప్పుడు, ఆ పనికి స్పష్టమైన కారణం ఉన్నపుడు మాత్రమే, అలానే అది న్యాయసమ్మతంగా ఉన్నపుడు మాత్రమే దానిని చేయాలి. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా పరుల సంపదకు అతడు దూరంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే మనుషులు తండ్రి మరణాన్ని త్వరగా మరచిపోతారేమోగానీ తండ్రి ఇచ్చిన ఆస్తిని కోల్పోతే మాత్రం దానిని అంత త్వరగా మర్చిపోలేరు. అంతేకాక ఆస్తులు జప్తు చేయడానికి చూపించే సాకులకు ఎప్పుడూ కొదవ ఉండదు. కొల్లగొట్టడం ద్వారా బతకటం ఒకసారి ప్రారంభించిన వాడు ఇతరులకు చెందిన దానిని స్వాధీనం చేసుకోవడానికి ఎల్లప్పుడూ సాకులు వెదకుతూనే ఉంటాడు. ఐతే ఇందుకు విరుద్ధంగా ప్రాణాలను హరించడానికి కారణాలను వెదకడం కష్టమేకాక అవి త్వరగా మరుగునపడిపోతాయి. ఐతే ఒక రాజు తన సైన్యంతో ఉన్నపుడు, తన నియంత్రణలో అనేకమంది సైనికులు ఉన్నపుడు, కౄరత్వపు నిందను లెక్కచేయకపోవడం అతనికి ఎంతో అవసరం. ఎందుకంటే అటువంటి నింద మోయకుండా తన సైన్యాన్ని అతడు ఎప్పుడూ సమైక్యంగా ఉంచలేడు. అలాగే అది తన కర్తవ్యానికి కట్టుబడేటట్లు కూడా చేయలేడు.

హన్నిబాల్ చేసిన అద్భుత కార్యాలలో ఇది గణింపదగినది: వివిధ రకాల జాతులకు చెందిన మనుషులతో కూడుకున్న మరియు యుద్ధంకొరకు విదేశాలకు కొనిపోబడిన అతి పెద్ద సైన్యాన్ని కలిగి ఉన్నా కూడా —అతడి మంచి రోజులలోగానీ, చెడ్డరోజులలోగానీ— వారిలోవారికిగానీ లేక వారికి రాజుతోగానీ వివాదాలేమీ తలయెత్తలేదు. దీనికి కారణం అతడి అమానవీయ కౄరత్వం తప్ప మరేమీకాదు. ఆ కౄరత్వం అతడి అంతులేని శౌర్యపరాక్రమాలతో కలసి తన సైనికుల దృష్టిలో అతడిని గౌరవనీయంగానూ, అదేసమయంలో అమితమైన భీతిని కలుగజేసేవిధంగానూ చేసింది. అయితే ఆ కౄరత్వం లేకుండా అతడి ఇతర సుగుణాలు ఈ ప్రభావాన్ని కలుగజేయడానికి సరిపోయి ఉండేవికావు. అయితే హ్రస్వ దృష్టి కలిగిన రచయితలు ఒక దృక్కోణం నుండి  అతడి చేతలను అభినందిస్తూ మరో దృక్కోణం నుండి ఆ చేతల యొక్క ప్రధాన కారణాన్ని ఖండిస్తుంటారు. ‘అతడి ఇతర సుగుణాలు అతడికి చాలి ఉండేవి కావు అనేది నిజం’ అన్న విషయాన్ని సిపియో దృష్టాంతం ద్వారా నిరూపించవచ్చు. సిపియో తన కాలంలో మాత్రమే కాక మనిషి యొక్క జ్ఞాపకపుపరిధిలోనే చాలా గొప్ప వ్యక్తి. అయినప్పటికీ అటువంటి వ్యక్తిమీద స్పెయిన్‌లో అతడి సైన్యం తిరుగు బాటు చేసింది. దీనికి కారణం అతడి మితిమీరిన సహనశీలత తప్ప మరోటికాదు. ఆ సహనశీలతే అతడి సైనికులకు సైనిక క్రమశిక్షణ అనుమతించనంతటి ఎక్కువగా స్వేచ్ఛనిచ్చింది. ఈ కారణం చేతనే అతడిని సెనేట్‌లో –రోమన్ సైన్యాన్ని చెడగొట్టిన వాడిగా పేర్కొంటూ–  ఫాబియస్ మాగ్జిమస్ నిందించాడు. సిపియో క్రింది అధికారి ఒకరు లోక్రియన్‌ను విధ్వంసానికి గురిచేసినపుడు (*) వారిమీద ఇతడు ప్రతీకారం తీర్చుకోలేదు. అలాగే తన క్రింది అధికారి దుశ్చర్యనూ శిక్షించలేదు. దీనికి కారణం కేవలం ఇతడి మెతక వైఖరే, కేవలం అన్నింటినీ తేలికగా తీసుకునే స్వభావమే. ఎంత అంటే సెనేట్‌లో  ఒకానొకరు ఇతడిని మన్నించదలచి (wishing to excuse him) ‘ఇతరుల యొక్క తప్పులను సరిదిద్దడం కన్నా తాము తప్పు చేయకుండా ఎలా ఉండాలో బాగా తెలిసిన వారు అనేక మంది ఉన్నారు’ అని అన్నాడు. సిపియో సైన్యాధికారిగానే కొనసాగినట్లైతే ఈ విధమైన వైఖరి అతడి యొక్క పేరు ప్రతిష్ఠలను అప్పుడే నాశనం చేసి ఉండేది. అయితే అతడు సెనేట్ నియంత్రణలోకి రావడంతో హానికరమైన ఈ లక్షణం మరుగునబడటమేకాక అతడి పేరుప్రఖ్యాతులకు కూడా కారణమయ్యింది.

*(సిపియో క్రింది అధికారి అయిన Quintus Pleminius తన ఆధీనంలో ఉన్న లోక్రిస్‌లో లూటీలకు పాల్పడినపుడు ఆ ప్రాంతీయులు ఎదురు తిరగడంతో ప్రారంభమైన అల్లర్లు చాలా విధ్వసానికి దారితీసాయి)

భయాన్ని కలుగ జేయాలా లేక ప్రేమను కలుగ జేయాలా అనే ప్రశ్నకు తిరిగి వస్తూ చివరిగా నేను చెప్పేదేమిటంటే మనుషులు ప్రేమించటం అనేది తమ ఇష్టానుసారం చేస్తారు. భయపడటం అనేది రాజు యొక్క ఇష్టానుసారం చేస్తారు. కనుక వివేకవంతుడైన రాజు ఇతరుల నియంత్రణలో ఉండేదానిమీదకాక తన నియంత్రణలో ఉండేదానిమీద ఆధారపడాలి.


(రాజును ప్రజలు ప్రేమించడం అనేది ప్రజల మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. కానీ రాజును చూసి ప్రజలు భయపడటం అనేది రాజు మీద ఆధారపడి ఉన్నది.) నేను చెప్పినట్లుగా అతడు ద్వేషానికి గురికాకుండామాత్రం శాయశక్తులా ప్రయత్నించాలి.



మాకియవెల్లి-ద ప్రిన్స్: అంకితం





రాజు - రాజ్యం



అంకితం

పీరో డి మెడిసి కుమారుడైన ఘనతవహించిన లొరెంజో డి మెడిసి కు





(unedited)


(లొరెంజో డి మెడిసి ఫ్లోరెన్స్‌ను 1513 నుండి 1519 వరకు పరిపాలించాడు. ఇతడు లొరెంజో ద మాగ్నిఫిషియెంట్ కు మనుమడు మరియు పీరో డి మెడిసి కు కుమారుడు. సింహాసనానికి సంబంధించి మాకియవెల్లి అతడికిచ్చిన సలహాలు, సూచనల సమాహారమే ఈ గ్రంథం.)


ఒక రాజును ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించేవారు సాధారణంగా చాలా విలువైన వస్తువులతో గానీ, లేదా ఆ రాజు మిక్కిలి ఇష్టపడే వస్తువులతో గానీ అతడి ముందుకు రావడం ఆనవాయితీ. అందుచేతనే రాజులకు వారి గొప్పదనానికి తగిన గుఱ్ఱాలు, ఆయుధాలు, బంగారు వస్త్రాలు, విలువైన రత్నాలు ఇంకా ఇలాంటి విలువైన బహుమతులు బహూకరింపబడటం మనం తరచుగా చూస్తుంటాం.


అలాగే నేను కూడా నాకు తమ యందు గల భక్తి ప్రపత్తులను చాటుకుంటూ తమ సమక్షంలోనికి విచ్చేయాలని కోరుకుంటున్నాను. సమకాలీన వ్యవహారాలలో దీర్ఘానుభవం ద్వారానూ, ప్రాచీన చరిత్రను నిరంతరాయంగా చదవడం వల్లనూ పొందిన –గొప్ప వ్యక్తులు ఒనరించిన కార్యాలకు సంబంధించిన విజ్ఞానం– కన్నా నాకున్న వాటిలో నాకు ఎక్కువ ప్రియమైనది, నేను ఎక్కువ విలువనిచ్చేది మరోటి నాకు కనబడలేదు. ఆ విజ్ఞానాన్ని నేను ఎంతో జాగరూకతతో పరిశీలించి, సుదీర్ఘంగా యోచించిన తరువాత ఇప్పుడు ఈ చిన్న గ్రంథంగా కుదించి తమకు పంపుతున్నాను. ఈ రచన మీ గొప్పదనానికి తగినది కాదని నేను భావిస్తున్నప్పటికీ తమలోని దయాగుణం కారణంగా ఇది తమచే అంగీకరింపబడుతుందని నేను విశ్వసిస్తున్నాను. అనేక సంవత్సరాలలో, అనేక కష్టాలకు, ప్రమాదాలకు గురై నేను నేర్చుకున్నదంతా అతితక్కువకాలంలో అర్థం చేసుకునే అవకాశం తమకు కల్పించడం కన్నా మంచి బహుమతి ఇవ్వడం నాకు సాధ్యం కాదని అనుకుంటున్నాను.


అనేకమంది రచయితలు తమ రచనలకు అందచందాలద్దాలని కోరుకున్నట్లుగా నేను ఈ రచనను దీర్ఘమైన పదబంధాలతో అలంకరించలేదు, నాజూకైన, ఆడంబరమైన పదాలతో, మరి ఏ ఇతరమైన అనవసర (అక్కరలేని) ఆకర్షణలతో నింపివేయలేదు. ఎందుకంటే ఈ రచనలో ఉన్న విషయంలోని సత్యం, ఇందులోని అంశాల ప్రాముఖ్యత కారణంగానే దీనికి గౌరవం దక్కాలి, లేదంటే దీనికి ఎటువంటి గౌరవమూ దక్కకూడదు అని నేను కోరుకుంటున్నాను. (కున్నాను)


ఒక దిగువస్థాయి వ్యక్తి రాజులకు సంబంధించిన విషయాలను చర్చించి, కొన్ని నిర్ధారణలు చేయడానికి సాహసించడం తలపొగరని ఎవరైనా భావిస్తే వారితో నేను ఏకీభవించను. ఎందుకంటే, ప్రకృతిదృశ్యాలను చిత్రించేవారు పర్వతాలు, ఇతర ఎత్తైన ప్రదేశాల తీరుతెన్నుల్ని పరికించడానికి క్రిందనున్న లోయలోకి వెళతారు, లోయలను పరికించడానికి ఎత్తైనపర్వతాలపైకి వెళతారు. అదే విధంగా ప్రజలను అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక వ్యక్తి రాజుగా ఉండాల్సిన అవసరం ఉంది, అలాగే రాజులను గురించిన అవగాహన కలగాలంటే అతడు ప్రజలలో ఒకడై ఉండాలి.


కనుక ఈ చిన్న బహుమతిని నేను ఎటువంటి స్పూర్తితో తమకు అందిస్తున్నానో అదే స్ఫూర్తితో తమరు స్వీకరించండి. దీనిని తమరు జాగ్రత్తగా అధ్యయనం చేసినట్లైతే ఆ విధి, తమ స్వీయ అర్హతలు (స్వీయ ప్రతిభా విశేషాలు) తమకు హామీ ఇస్తున్న (తేగలిగిన) ప్రాభవాన్ని (ఎంత ప్రాభవాన్ని తేగలవో అంత ప్రాభవాన్ని) తమరు పొందాలనే నా ప్రగాఢ వాంఛను తమరు గుర్తిస్తారు. తమరు ఎప్పుడైనా తమ ప్రాభవ శిఖరాన్నుండి ఈ నిమ్న ప్రాంతాలకు తమ దృష్టిని సారించినట్లైతే నేను విధిచేసిన తీవ్రమైన, నిరంతరాయమైన గాయాలను ఎంత అపాత్రంగా భరించానో తమరు తెలుసుకుంటారు. 










19, నవంబర్ 2015, గురువారం

దేశభక్తే అసలైన మానవత్వం

ఇప్పుడు కూడలిలో ‘దేశభక్తి అంటే?’ అనే శీర్షికతో ఉన్న ఒక టపా చదివాను. కామెంట్ రాయాలనుకున్నాను. కానీ ఎందుకో టపా రాయాలనిపించింది.

ఆ టపాలో రాయబడిన ‘ఓషో’ గారి ఉవాచలకు సమాధానం:

దేశాలు, రాష్ట్రాలు వంటి విభజనలు ఏర్పడింది మనిషి దుఃఖాన్ని నిరోధించాలనే ఉద్దేశంతో కాదు… పరిపాలనా సౌలభ్యం కోసం.

దేశ జెండా యొక్క పరమ ప్రయోజనం పక్షుల చేత రెట్ట వేయించుకోవడం కాదు.

ఈ వ్యాఖ్య ఆయన చేసినది అమెరికన్ల దేశభక్తిని హేళన చేయడానికా?.. లేక తన దేశభక్తిని చాటడానికా?

చంద్రమండలం మీద ఎగురవేసినది అమెరికన్ల జండా అయినా, ఆ ఘనత సాధించినది అమెరికన్లయినా దానియెడల యావత్ మానవజాతే గర్వించినది. విశ్వమానవత్వాన్ని బోధించే కొందరికి మాత్రం ఆ చర్య మూర్ఖత్వం గా కనిపించినది.

ఇక JK గారి ఉవాచలను పరిశీలిద్దాం.

“The flag,is nothing but a piece of loin cloth,… ”ఏ అనుభూతులనూ,ఏ భావోద్వేగాలనూ అంగీకరించలేని వారికి జాతీయ జండా అయినా ఒకటే, గోచిగుడ్డ అయినా ఒకటే.

ఆలోచనలలో ‘స్వేచ్ఛ ’ ఉండాలని JK తరచూ ఇన్సిస్ట్ చేసేవారు.తరచూ ఏముంది లెండి!… ఆయన సారమదే. సిద్ధాంతాలు, నిర్థారణలు వగైరా ఆ స్వేచ్ఛకు ఆటంకమని ఆయన తలచేవారు.

దేశభక్తి లాంటి విషయం మీద ఓ అభిప్రాయానికి రావటానికి గ్రంథపఠనం ఆవశ్యకమనుకుంటే ఓషో,JKల రచనలేకాదు ఇంకా అనేక మంది రచనలు చదవాలి. అప్పుడే సరైన దృక్పథం అలవడుతుంది.

“సిద్ధాంతం గొప్పదా? మనిషి గొప్పవాడా?”… ఈ పోటీ ఎందుకు? మనిషికి దార్శనికత లభించేది సిద్ధాంతం వలనే కదా!

ఇక సాటి మనిషి అంటారా! సాటి మనుషులలో మనకు శత్రువులు ఉంటారు.. మిత్రులు ఉంటారు. మన ఎడల వారి స్పందనను బట్టే వారి ఎడల మన స్పందన ఉంటుంది.

“మనిషి ప్రస్థానం ఎటువైపు సాగుతోంది??”.. ఏది ఎలా జరిగినా మొత్తంమీద మనిషి ప్రస్థానం ఎల్లప్పుడూ సత్యం దిశగానే సాగుతుంది. ఈ విషయంలో సందేహం అనవసరం.

“Nationalism is a glorified form of tribalism”.. ఇది కూడా JK గారి ఉవాచే.

Nationalism ను వ్యతిరేకించి అంతర్జాతీయ తత్వాన్ని తలకెత్తుకున్న కమ్యూనిస్టు సోవియట్ రష్యానే రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో దానికి తిలోదకాలిచ్చి దేశభక్తికి పట్టం కట్టింది.అలా చేయబట్టే ఆ దేశ సైనికులు సోవియట్ రష్యా కోసం రెట్టించిన ఉత్సాహంతో ప్రాణాలకు సైతం తెగించి పోరాడి విజయం సాధించగలిగారు. అటు ఫాసిజాన్ని కూల్చడంతో పాటు పనిలోపనిగా ఇటు సామ్రాజ్యవాదపు నడ్డి కూడా విరిచి నేటి స్వేచ్ఛాయుత ప్రపంచాన్ని నిర్మించగలిగారు. కనుక దేశ భక్తి ఉపయోగకరమైనదే.

‘దేశభక్తి, మానవత్వం పరస్పర విరుద్ధమైన విలువలు. ఆ రెంటిలో ఒకటుంటే మరోటి ఉండదు’ అనే అభిప్రాయం సరికాదు.

తనకో భాషను, సంస్కృతిని,నాగరికతను,మతాన్ని అందించిన దేశాన్ని ఎవరైనా ప్రేమించకుండా ఉండగలరా?! తన జాతి మూలాలున్న ప్రాచీనతను, చరిత్రను కలిగి ఉన్న తన దేశం ఎడల ఎవరైనా భక్తి ప్రదర్శించకుండా ఉండగలరా?! తనకు ఉండటానికి నివాసాన్ని, తినడానికి తిండిని, తాగటానికి నీటిని, పీల్చటానికి గాలిని ఇస్తున్న దేశం యెడల ఎవరైనా కృతజ్ఞత చూఫకుండా ఉండగలరా?! శత్రువులనుండి తనకు,తనవారికి రక్షణ కల్పిస్తున్న దేశాన్ని అభిమానించకుండ ఎవరైనా ఉండగలరా?! సహజీవనం చేయడానికి తోటి మనుషులను.. ఇంకా తనకు విద్యను, విజ్ఞానాన్ని అందించిన దేశాన్ని మిగతా దేశాలతో సమానంగా, మామూలుగా ఎవరైనా చూడగలరా?! అలా ఉండగలిగితే… అలా చూడగలిగితే అది మానవత్వమా?!

ఒక్క దేశభక్తే కాదు… మనిషికి దీనితో పాటు ఇంకా అనేక రకాల భక్తులుంటాయి. వినాయక విగ్రహం పెట్టినపుడు ‘కాలనీభక్తి ’నో ‘వీధిభక్తి’నో వ్యక్తం చేస్తాడు. ఒలంపిక్స్ లో మన దేశమేమీ సాధించలేక పోయినా చైనా విజయాలను చూసి ‘ఖండభక్తి ’నో లేక ‘ప్రాచ్యభక్తి ’నో వ్యక్తం చేస్తాడు. అలానే మనిషి సందర్భాన్ని బట్టి ‘రాష్ట్రభక్తి ’ని, ‘జిల్లాభక్తి’ని, ‘స్వగ్రామభక్తి ’ని… ఇలా అన్నింటినీ చాటుతుంటాడు. ఒక్కోసారి విశ్వమానవ దృక్పథాన్నీ ప్రదర్శిస్తాడు.

అలానే ఒకోసారి తనకులం, తన మతం, తనుండే ప్రాంతం, తను చదివే విద్యాలయం.. ఇలా సందర్భాన్ని బట్టి తన ఐడెంటిటీని మార్చుకుంటూ ఉంటాడు.

అయితే వీటన్నింటిలో కూడ దేశభక్తే సర్వశ్రేష్ఠమైనది.

ఇవేవీ కూడా మనిషిలో ఉండే మానవత్వానికి అడ్డుకావు. అయితే ఏదైనా సందర్భోచితంగానే ఉండాలి. ఏ భక్తైనా హద్దులు దాటి ఇతరుల ఎడల అన్యాయమైన అసహనాన్ని ప్రదర్శిస్తే మాత్రం వచ్చేది ముప్పే.

ఎవరైనా సరే ఎల్లవేళలా మానవత్వమే నా మతమంటూ, విశ్వమానవ దృష్టే నా దృక్పథమంటూ ఏ ఐడెంటిటీని ఇష్టపడక,ఏ విశిష్టతనూ అంగీకరించక పోతే అప్పుడు మనిషికి మిగిలేది ఏమిటి?అసలు చివరికి ఆ మానవత్వమైనా మిగులుతుందా? నిజం చెప్పాలంటే ఆ స్థితిలో మనిషైనా ఒకటే.. పశువైనా ఒకటే ? ఎందుకంటే పశువులకు కూడా కులాలు, మతాలు, దేశాలు, ప్రాంతాలు, జిల్లాలు ఉండవు. దేశ భక్తి అసలే ఉండదు.

కులమతాలు నేరమా?!

‘కులం’ అనేది ప్రాచీన సమాజంలో ‘పని విభజన ’ కొరకు ఏర్పడిందని అంటారు.

వాస్తవంగా కులం అనేది సమాజంలో ఒక ప్రత్యేక ప్రజాసమూహం తన స్వాభావికమైన విశిష్టతను నిలుపుకోవటం కొరకు, కాపాడుకోవటం కొరకు ఏర్పడింది. ఈ క్రమంలో ఒక్కొక సమూహం ఒక్కొక పనిని చేయడం ప్రారంభించింది.

కొన్నిసార్లు ఒకటి కన్నా ఎక్కువ సమూహాలు ఒకేవిధమైన పనిని కూడా చేయవచ్చు.అప్పుడు కులానికి చేసేపనికి సంబంధం ఉన్నదని చెప్పలేము. ఉదాహరణకు కమ్మ-కాపు-రెడ్డి-వెలమ…ఇటువంటి కులాలు వేరు వేరైనా వీటి మధ్యన పని విభజనలేదు, ఉన్నది కేవలం సమూహ విభజన మాత్రమే.

అలాగే రాజ్యపాలనను క్షత్రియులేకాక అనేక శూద్రకులాల వారు, ఒక్కోసారి బ్రాహ్మణులు కూడా చేశారు.

అగ్రకులాలే కాదు, నిమ్న కులాలు కూడా తమ కులానికున్న విశిష్టతను కాపాడుకోవటానికే ప్రయత్నిస్తాయి. కనుక కులం అనేది దాదాపుగా అందరికీ అంగీకారమైన విషయమేగానీ అది అగ్రకులాలు మిగతా వారిమీద రుద్దిన విషయం కాదు.

ఇక మతమనేది మనిషి యొక్క జీవితకాలంలో జననం, విద్య, వివాహం, మరణం ఇత్యాది సందర్భాలలో జరగవలసిన కొన్ని శాశ్వతమైన ఆచారాలను నెలకొల్పడానికి, సంస్కారాలను రూపొందించడానికి ఏర్పడింది.

అలాగే మనిషి ఎటువంటి విలువలతో జీవించాలి? అతని జీవన లక్ష్యం ఏమిటి? ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి మనిషి ఎటువంటి విధానంలో, ఎటువంటి నడవడికతో జీవించాలి? మానవుని జీవితంలో భగవంతుని స్థానం ఏమిటి? ఆయన మనిషికి అతని జీవన గమనంలో ఏ విధంగా తోడ్పడతాడు?… ఇత్యాది వాటి గురించి మతం చర్చిస్తుంది.

ఈ మొత్తం విషయాలన్నిటి మీద ఏ మతానికి ఆమతం తన ప్రత్యేక అభిప్రాయాలను కలిగి ఉన్నది.

ఇక కులపరమైన, మతపరమైన విద్వేషాలంటారా…మనిషి మనసులో ‘ద్వేషం’ ఉన్నంతకాలం ఏదో ఒక ప్రాతిపదిక మీద ఇతరులను ద్వేషిస్తూనే ఉంటాడు. కులాలు, మతాలు రూపుమాసిపోతే మరో ప్రాతిపదికతో తోటి మనుషులను ద్వేషిస్తాడు. కనుక మనుషుల యొక్క మనసులు మారాలి! మనుషుల మనసులలో విద్వేషాన్ని రగిలించే పరిస్థితులు మారాలి!

ఈ వాస్తవాలను గ్రహించకుండా కేవలం చిలుక పలికినట్లుగా ‘మతాలు మాసిపోవాలి’, ‘కులాలు సమసిపోవాలి’ అనడం మూర్ఖత్వమే. మతాలకు, కులాలకు సర్వజనామోదయోగ్యమైన కొన్ని మౌలిక ఉద్దేశాలున్నాయి. కనుక సమస్యకు పరిష్కారం కనుగొనకుండా మూలకారణాన్ని అలానే ఉంచి మూర్ఖంగా ఇలా వాదించడం ఆదర్శవాదమనిపించుకుంటుందా? అసలు ఇది సమస్యను పక్కదారి పట్టించడం కాదా? ఇది సమస్యను మరింత తీవ్రం చేయటంకాదా?

‘కులాలు ఉండాలి…మతాలూ ఉండాలి.. కానీ అవి శాంతియుత సహజీవనం చేయాలి’. ఇదే అసలైన పరిష్కారం.

ఈ ఆదర్శవాదులలో కొందరి అసలు ఉద్దేశం మనుషుల యెడల ప్రేమ కాదు. వీరికేదో వ్యక్తిగత కారణాలతో కులమతాలు ఇబ్బందిగా పరిణమిస్తాయి.దానితో ‘తమ బాధ ప్రపంచం బాధ ’ అన్నట్లుగా ‘కులాలన్నీ కూలిపోవాలి, మతాలన్నీ మాసిపోవాలి’ అని పాడటం మొదలు పెడతారు. ఈ పాట విన్న కొందరు అమాయకులు ఇది ఆదర్శమేమో అని నమ్మి వీరిని అనుసరించి వారు కూడా ఆ పాటే పాడటం మొదలు పెడతారు.

అసలు మన సమాజంలో గాడ్సేలు పుట్టటానికి,చుండూరు, కారంచేడు లాంటి ఘటనలు జరగటానికి మరెవరో కారణం కాదు…వీరే! వీరి పక్కదారిపట్టిన ఆదర్శాలతో సమస్య యొక్క మూలం అలానే ఉండి అది పరిష్కారం కాకపోగా మరింతగా విద్వేషాగ్నిని రగులుతుంటుంది. వీరు సమస్యను వాస్తవ దృష్టితో చూడ నిరాకరించిన కొలదీ అది మరింత తీవ్రంగా తనను తాను అభివ్యక్తీకరించుకుంటూ ఉంటుంది.

ఒక వర్గం, మరో వర్గం మీద కులమో,మతమో ఏదో ఒక ప్రాతిపదిక మీద దాడికి పాల్పడితే బాధిత వర్గం అదే ప్రాతిపదికతో ఆ దాడిని కాచుకోవడానికి, తిప్పికొట్టటానికి ప్రయత్నిస్తే అది ఎన్నటికీ తప్పుకాదు. పైగా అది ఆవశ్యకం….మరియు అనివార్యం కూడా.

“నువ్వు అగ్రకులానికి చెందిన వాడివి! నీ తాత ముత్తాతలు, నా తాత ముత్తాతలను అవమానించారు.. చిన్నచూపు చూశారు. అందుకని ఈ రోజు నిన్ను నేను అవమానిస్తాను.. చిన్నచూపు చూస్తాను. నిన్ను రోడ్డు మీదే పట్టుకుని కొడతాను..! నీవు ఏమన్నా దానికి పెడార్థాలు తీసి కొడతాను! నన్నేమైనా అంటే SC/ST కేసు పెడతాను!” అంటూ ఉంటే ఆ దాడిని అదే అగ్రవర్ణపు ఐడెంటిటీతో ఎదుర్కోవడం తప్పా?? అది అగ్ర వర్ణపు దురహంకారమా??

“నీవు హిందువువి! నీవు కాఫిర్‌వి! నీవు చేసే విగ్రహారాధన నాకు నచ్చడంలేదు! అందుకని నీ తలను నేను తీస్తాను! నీ స్త్రీలను చెరబడతాను! నీ దేశాన్ని ఆక్రమిస్తాను! నీ దేవాలయాలను నేలమట్టం చేస్తాను! నీ దేశంలో జనావాసాల మధ్యన బాంబులు పెడతాను!” అంటూ పాశవిక దాడికి పాల్పడితే ఆ దాడిని అదే హిందూ ఐడెంటిటీ తో ఎదుర్కోవడం తప్పా??… అది మతవాదమా??

ఈ రెండు సందర్భాలలోనూ మనకేమి అవగతమైనది. ఆదర్శవాదులుగా ఉందామనుకుని మనం కులం, మతం వద్దనుకున్నా మన మీద దాడి చేసేవారు వద్దనుకోనివ్వరు. మన ఆత్మ రక్షణకైనా మనం ఆ ఐడెంటిటీని కలిగి ఉండాల్సిందే.

ఎందుకంటే… దాడి ఉన్నంతకాలం ప్రతిదాడి తప్పదు.

22, ఫిబ్రవరి 2012, బుధవారం

సన్-జు 'యుద్ధకళ': 13వ అధ్యాయం





యుద్ధకళ



13వ అధ్యాయం: గూఢచారులు








సన్–జు చెప్పాడు:

1) లక్షమంది సైనికులున్న సైన్యాన్ని పెంపొందించి, దానిని మిక్కిలి దూరాలు నడిపించడం అనేది ప్రజలు భారీగా నష్టపోవడానికీ, సామ్రాజ్య వనరులు వృధా అయిపోవడానికీ దారితీస్తుంది. రోజుకి వేయి ఔన్సుల వెండి ఖర్చవుతుంది. ఇంటా, బయటా కూడా అలజడి బయలుదేరుతుంది. సైనికులు రహదారులలో అలసిపోయి కూలబడిపోతారు. ఏడు లక్షల కుటుంబాలు చేసే పనికి అంతరాయం కలుగుతుంది.

(ప్రాచీన చైనాలో ఎనిమిదేసి కుటుంబాలు కలసి కొంత పొలాన్ని ఉమ్మడిగా సాగు చేస్తుంటాయి. ఆ ఎనిమిదింటిలో ఒక కుటుంబం లోని పనిచేసే వ్యక్తి అవసరమైనపుడు యుద్ధంలో పాల్గొనాలి. ఆసమయంలో ఆ కుటుంబం యొక్క పోషణా భారాన్ని మిగతా ఏడు కుటుంబాలు వహిస్తాయి. ఆ విధంగా లక్ష మంది యుద్ధానికి వెళితే అది ఏడు లక్షల కుటుంబాలకు భారంగా పరిణమిస్తుంది.)

2) ఒకేఒక రోజులో నిర్ణయించబడే విజయం కొరకు పోరాడుతూ ఇరుసైన్యాలూ సంవత్సరాల తరబడి ఒకదానినొకటి ఎదుర్కొంటాయి. అటువంటపుడు నజరానాలు, జీతభత్యాల రూపంలో కేవలం ఒక వంద ఔన్సుల వెండిని ఖర్చుచేయడానికి అనిష్టత చూపడం –దానివలన శత్రువు పరిస్థితి గురించి ఏమీ తెలియకుండా ఉండిపోవడం– అనేది మొరటుతనానికి పరాకాష్ట.

3) ఆ విధంగా ప్రవర్తించేవాడు సైనికులకు నాయకుడు కాలేడు, తన ప్రభువుకు తక్షణ సహాయాన్ని అందించలేడు, విజయాన్ని నియంత్రించలేడు.

4) ఆ విధంగా, ఒక వివేకవంతుడైన సార్వభౌముడూ, ఒక మంచి సేనానీ –దాడిచేసి, విజయం సాధించి, సామాన్యులకు సాధ్యం కాని వాటిని సాధించేటట్లుగా చేసేది ఏమిటంటే– అది ముందస్తు సమాచారం.

5) ఈ ముందస్తు సమాచారాన్ని ప్రేతాత్మలనుండి పొందలేము; గతానుభవాలను బేరీజు వేయడం వలన పొందలేము; ఎటువంటి తార్కికమైన గణింపు ద్వారా కూడా పొందలేము.

6) శత్రు పథకాలను గురించిన సమాచారాన్ని కేవలం ఇతర వ్యక్తుల నుండి మాత్రమే పొందగలం.

7) కనుకనే గూఢచారులను ఉపయోగించాలి. ఈ గూఢచారులు ఐదు రకాలుగా ఉంటారు:

1) స్థానిక గూఢచారులు;

2) అంతర్గత గూఢచారులు;

3) మార్చబడిన గూఢచారులు;

4) దురదృష్ట గూఢచారులు;

5) బ్రతికిపోయిన గూఢచారులు.

8) ఈ ఐదు రకాలైన గూఢచారులు అందరూ పని చేస్తున్నపుడు, ఆ రహస్య వ్యవస్థను ఎవరూ కనిపెట్టలేరు. దీనిని ‘దైవికమైన చాకచక్యం’ గా పిలుస్తారు. ఇది సార్వభౌముడి అతి విలువైన విభాగం.

9) స్థానిక గూఢచారులను కలిగి ఉండటం అంటే శత్రుదేశపు పౌరులను గూఢచారులుగా నియోగించడం.

10) అంతర్గత గూఢచారులను కలిగి ఉండటం అంటే శత్రువుకు చెందిన అధికారులను గూఢచారులుగా ఉపయోగించుకోవడం.

11) మార్చబడిన గూఢచారులను కలిగి ఉండటం అంటే, శత్రు గూఢచారులను పట్టుకుని, వారిని మన గూఢచారులుగా వినియోగించడం.

12) దురదృష్ట గూఢచారులను కలిగి ఉండటం అంటే, మన గూఢచారులకే తప్పుడు సమాచారం అందించి అది శత్రువుకు చేరేటట్లు చూడటం.

(కావాలని కొన్ని పనులను బహిరంగంగా చేసి, వాటి గురించి మన గూఢచారులు తెలుసుకొనే వీలు కల్పించాలి. శత్రువుకు వారు పట్టుబడినపుడు, అతడు వారినుండి ఆ ‘సమాచారా’న్ని రాబట్టి, తదుపరి వారిని మట్టుబెడతాడు. ఆనక ఆ మోసపూరితమైన సమాచారం ప్రకారంగానే అతడు కార్యరంగంలోకి దూకుతాడు. స్వంతరాజు చేత మోసగింపబడి, శత్రురాజు చేతిలో మరణిస్తారు కనుక వీరు దురదృష్ట గూఢచారులు.)

13) బ్రతికిపోయిన గూఢచారులంటే శత్రుశిబిరం నుండి సమాచారం గ్రహించి, తిరిగి వచ్చేవారు.

(శత్రువు చేతికిచిక్కి, మరణించకుండా మరలా తిరిగి వచ్చారు కనుక వీరు బ్రతికిపోయిన గూఢచారులు.)

14) కనుక సైన్యం మొత్తంలో గూఢచారులతో కన్నా మరింత ఎక్కువగా మనం సన్నిహిత సంబంధాలను కలిగి ఉండటానికి మరెవరూలేరు. వీరి కన్నా ఎక్కువ ఉదారంగా మరెవరికీ బహుమతులీయకూడదు. మరే ఇతర వ్యవహారంలోనూ ఇంతకన్నా ఎక్కువ రహస్యాన్ని పాటించకూడదు.

15) ఆవులిస్తే పేగులు లెక్కపెట్టగలిగేంతటి ప్రతిభావిశేషాలు లేకుండా గూఢచారులను ఉపయోగకరంగా నియోగించడం సాధ్యం కాదు.

(వాస్తవానికీ, భ్రమకూ; నిజాయితీకి, కపటత్వానికీ తేడా తెలుసుకోగలిగి ఉండాలి)

16) ఉదారత, నిజాయితి లేకుండా వారిని తగినవిధంగా నిర్వహించడం సాధ్య కాదు.

(వారికి ఇవ్వజూపిన మొత్తాన్ని ఉదారంగా, నిజాయితీగా ఇచ్చివేయాలి. అప్పుడు వారు నీకొరకు పూర్తి సామర్థ్యంతో పనిచేస్తారు.)

17) సూక్ష్మగ్రాహ్యత లేకుండా వారి నివేదికలలోని నిజాన్ని నిగ్గుదేల్చలేము.

(వారు శత్రువు తరపున పనిచేసే అవకాశం ఉన్న విషయాన్ని నీవు దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి)

18) దుర్గ్రాహ్యంగా ఉండు! అంతుచిక్కకుండా ఉండు! నీ గూఢచారులను అన్ని రకాల వ్యవహారాలలో నియోగించు!

19) ఒకానొక రహస్య సమాచారాన్ని గూఢాచారి ముందే బట్టబయలు చేస్తే అతడిని, ఆ రహస్యం చెప్పబడిన వ్యక్తితో కలిపి మరణ దండనకు గురిచేయాలి.

20) ఒక సైన్యాన్ని చిత్తుచేయాలన్నా, ఓ నగరం మీద విజయవంతంగా దాడిచేయాలన్నా, లేక ఓ వ్యక్తిని హత్య చేయాలన్నా లక్ష్యమేదైనా సరే సంబంధిత సేవకులు, సహాయకులు, ద్వారపాలకులు, సేనాని గస్తీ సైనికులు వీరందరి పేర్లను తెలుసుకోవడంతో పనిని ప్రారంభించడం ఎల్లప్పుడూ అవసరం. ఈ పేర్లను నిర్ధారించే పనిని  మన గూఢచారులకు తప్పనిసరిగా అప్పగించాలి.

(లంచాలద్వారా వీరిలో కొందరిని మనకు అనుకూలురుగా మార్చుకోవచ్చు)

21) మన మీద గూఢచర్యం చేయడానికి వచ్చిన శత్రు గూఢచారులను కనిపెట్టి, బంధించి –లంచాలు ఇవ్వజూపడం ద్వారా, మంచి వసతి సౌకర్యాలు కల్పించడం ద్వారా– వారిని లోబరచుకోవాలి. ఆ విధంగా వారు మార్చబడిన గూఢచారులుగా రూపొంది మన సేవకు వినియోగపడతారు.

22) మార్చబడిన గూఢచారి అందించిన సమాచారం ద్వారానే మనం స్థానిక గూఢచారులను, అంతర్గత గూఢచారులను సంపాదించటం గానీ, వారిని మన సేవలో నియోగించడం గానీ సాధ్యమౌతుంది.

(తన దేశ పౌరులలో దురాశాపరులెవరో, తన దేశ అధికారులలో అవినీతిపరులెవరో అతడికి తెలుసు)

23) అతడందించిన సమాచారం మూలంగానే మనం దురదృష్ట గూఢచారి ద్వారా శత్రువుకు తప్పుడు సమాచారం చేరవేయగలం.

(తనవారిని ఏ విధంగా మోసం చేయవచ్చో మార్చబడిన గూఢచారికి తెలుసు)

24) అతడిచ్చిన సమాచారం ద్వారానే మనం బ్రతికిపోయిన గూఢచారులను నిర్దిష్టసమయాలలో వినియోగించుకోగలం.

25) మొత్తం ఈ ఐదురకాల గూఢచర్య విధానాల ఉద్దేశ్యం, లక్ష్యం శత్రువు గురించిన సమాచారమే. మనం మొట్టమొదటగా ఈ సమాచారాన్ని మార్చబడిన గూఢచారి నుండి మాత్రమే రాబట్టగలం. కనుక అతడితో ఎంతో ఆదరంగా వ్యవహరించడం చాలా అవసరం.

26) గతంలో ‘యిన్’ రాజవంశ ప్రాభవానికి కారణం ‘సియా’ రాజ్య ఉద్యోగి అయిన ‘ఇఛి’. అలాగే ‘చౌ’ రాజవంశ ప్రాభవానికి కారణం ‘యిన్’ రాజ్య ఉద్యోగి అయిన ‘లుయా’.

27) కనుక, కేవలం ప్రాజ్ఞుడైన పాలకుడూ, వివేకవంతుడైన సేనానీ మాత్రమే సైన్యంలోని ప్రతిభావంతులను గూఢచర్యం కొరకు వినియోగించుకొని అద్భుతమైన ఫలితాలను సాధిస్తారు. యుద్ధంలో గూఢచారులు అతి ముఖ్యమైన భాగం. ఎందుకంటే ఒక సైన్యం కదలగలగటం అనేది వారి మీదనే ఆధారపడి ఉంటుంది.




(సన్-జు 'ద ఆర్ట్ ఆఫ్ వార్' సమాప్తం)





[యుద్ధాన్ని దాటవేయకు. నీవు అలా చేయాలనుకుంటే అది కేవలం వాయిదా మాత్రమే వేయబడుతుంది. అది కూడా నష్టదాయకంగా మాత్రమే ముగుస్తుంది.
--మాకియవెల్లి]